03.16.08
Posted in SAYI 28 at 13:06 yapan Satolina
Ankakusu
1804’te İngiltere’de buldular onu… 1830’da yolunu buldular… Görenler şaşkına dönüyordu… “Aman Tanrım ne kadar hızlı.”ydı… Saatte 50 kilometre gidebiliyordu… Kesin şeytan’ın işiydi… İnekleri ürkütüyordu… Yasaklanmalıydı… Neyse ki hepsi geldi, geçti… Dizel ile çalışanı bulundu… Elektrik ile çalışanı… Ve hızlı trenler saatte 50 kilometreyi katladı… Katladı… Türkiye Cumhuriyeti kuruldu, onun sembollerinden biri oldu… Gelişmenin, ileri atılımın sembolüydü…
Bundan yıllar önce tanıştım onunla… Onca vasıtadan biriydi gözümde… Sesini filmlerden duymuş, cismini ise resimlerden görmüştüm… Uzun ve dilediği vakit sağ’a sol’a dönme imkânı olmayan bir vasıtaydı… Ha bir de diğer vasıtaların aksine çok daha güvenliydi…
Türkçe öğretmenim bir keresinde sormuştu… “Sıra, sıra odalar birbirini kovalar.”… Ben ne bileyim… O günlerde ne bilirdim, o bilmediğim bilmecenin ömrümden bunca vakit çalacağını… İlk trene küçük bir yaşta bindiğimi söyleyemem… 12–13 yaşlarındaydım sanırım… Bu tanışmanın, ilerde vazgeçilmez bir ilişki olacağını da bilemezdim elbette…
Hüzünlendiriyor beni trenler… Benim tren maceram 1964’te, İstanbul’un Sirkeci Garı’nda başlamış… Ağzında sigarası ile umuda koşan, kara gözlü, genç, cahil bir köylünün hikâyesi ile başlamış… Bir fukaranın, çocuk yaşta evlendiği eşini geride bırakması ile başlamış…
On yıllar geçti… Trenler değişti, gelişti… Hızlandı, konforu arttı… Renkleri değişti… Eskisi kadar burukluğu kalmamıştır herhalde… Ama değişmeyen tren rayları oldu… Rayların, tren üzerinden geçerken, çıkardığı ses aynı kaldı… Ve yol ayrımına gelindiğinde makas’ın çıkardığı ses… O da ayni kaldı on yıllar boyunca… Ve hüzün… Hala var trenlerde… Yoksa söylenmezdi türküleri… Yoksa ağlatmazdı türküleri…
Saatlerim tren içinde geçiyor… İçine adım attığımda başlıyor ruh halim değişmeye… Ve sadece benim değil, tüm yolcuların… Geçmişten kalma yorgunluklar… Geçmişten kalma sorunlar… Hepsi yolcularla birlikte biniyorlar tren’e… Hele ben kendime cam kenarında bir yer bulup oturduğumda onlarca düşünce zihnimi meşgul ediyor… Geçmişim ve geleceğim birbirine karışıyor… Yalnız olduğumu hissediyorum onca insan arasında… Tek başıma… Sürdüğüm hayat aklıma geliyor… Ve ahiret… Ahiret aklıma geliyor… Yine tek başıma…
Cam kenarına oturduğumda gittiğim yöne doğru bakmamaya dikkat ediyorum… Geleceğe bakmak gözlerimi yoruyor… Takip edemiyorum… Oysa geçmiş, sakince düşünme imkânı veriyor bana… Geride bıraktıklarıma bakıyorum… Son defa… Bunu bir arkadaşıma anlattım… O, ‘ben geleceğe bakmayı daha çok seviyorum’ dedi… Doğrudur… Ama bende geleceğe bakmayı daha çok seviyorum… Ama benim geleceğim tren’den inip ayaklarımı yere bastığımda başlıyor… Ter temiz bir şekilde… Her şeyi geride bırakmış, muhasebesini yapmış ve bir daha geriye bakmamak üzere terk etmiş bir şekilde başlıyor…
Ve istasyonlar… Yüzleri buruklaşmış onca insanı tebessüm ettiren istasyonlar… Yorgun gözlere ışık ve canlılık getiren istasyonlar… Kim bilir her biri ne hasretlere, ne sevdalara, ne ayrılıklara tanık olmuştur… Kim bilir nice ayrılıklara gözyaşı dökmüşlerdir… Kim bilir nice sevdalıyı ıslatmışlardır, ayrılık nişanesi olarak… Kaç kişinin hatırındadır acaba, o ayrıldıkları yağmurlu gün… Geçmişe son bir kez gözyaşı döküp, umutlara atıldıkları gün…
Onu bunu bilmem ben… Asaletli bir vasıtadır tren… İstasyonda buluşuyor ayrılan ve kavuşan… Kimi inen, kimi binen… Hızlı ama sakince ilerler… Bilir, ilerde yarenler bekler… Geciktirmek istemez sevgileri… Kırmak istemez gönülleri… Sakinliği huzur verir insan’a… Hazırlar, adamı kavuşacağı an’a… Düşüncelere daldırır… Ufuklara baktırır… Bir de adamı güneş’e yaktırır… Evet, evet…
Tren başlı başına bir hayattır…
Ama tren nedir ki, istasyonların hatırı olmasa…
İstasyonlarda bekleyen sevdaların hatırı olmasa…
Permalink