03.18.07
Hayat Ne Basit
Yazan: nick nicki nickince
Hayat ne basit… savaşlar falan. Hatırlıyorum da, okulların ilk haftasıydı. Yazın verdiği yorgunlukla eve gelir gelmez en sevdiğim kanepede yığılıp kalmıştım, annem de evde yoktu; üniformalarımı çıkarmak zorunda bile değildim. Mutluydum, en sevdiğim şey öğlen uykularıydı. İki saatlik huzurun arkasından kalktım. Televizyonu açtım, kanallara baktım. Daha önce varlığından bile hiç haberdar olmadığım bir bina yüzünden geleceğim değişmişti. Sadece benim değil, muhtemelen torunlarımın bile kaderi çizilmişti ben uyurken. Dünya artık iki saat önce bıraktığım dünya değildi. Tamamen yepyeni bir dünyaydı. İmgesel konuşma, sanatsal artistlik değil bu söylediklerim. Gerçekten öyleydi. Çünkü ben uyurken, İkiz Kuleler yerle bir olmuştu.
11 Eylül, okulun ilk haftası. 11 Eylül, “İslamofaşizm”e karşı açılan savaşın tetiği. 11 Eylül, Kâbil’in kara günü. 11 Eylül, Bağdat üzerindeki nomat topluluklar gibi üşüşecek yamyamların gizli dayanağı.
Hayat iki saatlik bir uyku sırasında bile bu kadar değişebiliyor. Hem de bu değişim uyandığınızda bir yakınınızın ölmesi falan gibi bir şey değil. Haritada bile bulamayacağınız bir ülkenin adını bile duymadığınız bir şehrindeki insanları bile etkileyebilecek bir değişim. “Onlar”ın çok sevdiği “globalleşme”nin getirdiğiyle, global bir değişim. Hem de acı olan, tek bir insan evladının tüm küreyi etkileyebilecek kadar denetimsiz bir güce sahip olduğu gerçeği. Ben vermedim o yetkiyi, ben katlanmak zorunda değilim. Benim için, kendin için, -Nazım’ın dediği gibi- “yüzünü bile görmediğin insanlar için”, bir iyilik yap, al o yetkiyi geri. Gerekirse ruhuyla beraber gelsin yetki. O yetkinin dökeceği binlerce kan, o yetkinin kendi kanı olsun, al dökülsün ellerine.
Bugün 17 Mart, işgalin dördüncü yılı. Birileri kendi mahkemelerinde birilerini “yargı”ladı, birileri asıldı, birileri öldürüldü, birileri öldü. Kimileri okyanusu bile görmemişken sırf para için okyanusun binlerce mil ötesine geçti. Kimisi “rüyalar ülkesinin” cennetindeyken, çölün gazap ateşine düştü. Sevdiler, sevildiler. Özlediler, özlendiler. Öldürdüler, öldürüldüler.
Dünya vahşet günümüz kutlu olsun…