04.06.08
Kırlangıçlar Ölür
SigaraKahveÇikolata
İki mum yanar gecenin koynunda
İki mum…
Sırtında bilenmiş bıçağın
Tenimde açtığı oyuklara damlatır yaşlarını
Der ki; “kendimi tüketişim
Ateşe sevdamdandır”
Bu yüzden dökülür
Döküldüğü yerde kurur
Şikâyetsizdir.
İki mum yanar gecenin koynunda
İki mum…
Gözlerine değmiş
Gözlerine sürülmüş merminin
Masalımda uçuşan kırlangıçları vurduğu kuytuya döker yaşlarını
Der ki; “ömrü az bilinen
Bir dokunuşu mezar edinendir”
Iraksanmış düşlerde gizlidir
Gizlenir.
İki mum söner gözlerini yumduğunda
Kan tükürür gece yağmur diye ellerime
Kanı çekilmişliğine dolar gözlerimin
Kesiklerimden akar
Kesiklerimden bakar vadesi dolmuş
Canı çekilen daha çocukmuş…
Göğsümde sızar
Göğsümden sızar yokluğun
Oluk oluk akar
Yokluğun ne çok
Ne zormuş…
İki mum söner gözlerinsiz kaldığımda
Şimdi bu ışıksızlıkta
Sapanı dudaklarının arasında
Taşı yürek zulasında
Tek atımda alnımın tam ortasında
Bütün masallar vurulur
Karanlığın hoyrat elleri saçlarımda
Korkuyla örülür dört yanına gecenin
İçinden geçemediğin bir duvar sessizliğim
Ateşi üfleyen rüzgârın ıslığıyla bölünür
İki mum erir avuçlarımda, gözlerinden aktığımda
Koynumda
Kırlangıçlar ölür…