04.06.08
Hayaletler
Calamitycans
Hayaletler var evde, bir sürü hem de… Sarışın mavi gözlü hepsi… Birisi bürositin üstünde oturuyor, beni kucağına almış sarılıyor, belli aralıklarla öpüyor durmadan, bir yandan da bilgisayarda en sevdiği filmlerin fragmanlarını izliyor… Birisi kanepede. Bazen kucağıma yatıyor, bazen de beni yatırıyor kucağına, bir yandan televizyon izliyor…
Arada bir gitme işe kal diyor ama gitmem lazım di mi istemesem de ? Birisi mutfakta en sevdiği yemekleri yiyor sürekli, kırmızı eti sever o. Yemez kolay kolay başka bir şey. Değişkendir mutfaktaki hayalet, çok açım diye girer oraya bazen ama yemeği bırakır benimle sevişmeye başlar, karnını önce benle doyurur, sonra ana yemeğe geçer sigarasını yakar üstüne. Bir tanesi yatak odasında… Uyumadığı zamanlar dışında hep benle sevişir, çok iyi vakit geçiririz beraber, çok güleriz zaman zaman. Sevişiriz sonra yatırır beni omzuna, sarılır uyutur. Bir tanesi salonda yine, tek kişilik koltukta… Karşımda oturuyor benimle konuşuyor durmadan sabahlara kadar. İlk geldiğinde ordaydı. Konuştuk konuştuk, yattık… Her şey başladı, böyle geldi bu hayaletler evime. Dün gece de aynı koltuktaydı.. Yine konuştuk konuştuk, sarıldım ona. Her şey böyle başlamıştı, şimdi yine aynı yerde aynı hayaletle konuşarak bitiyordu. Aslında gitmesini istemedim, kovmadım da… Sadece gitmesi gerekiyordu artık, o da biliyordu bunu. Olması gereken buydu di mi ? Kalktı yerinden kendine ait şeyleri toparladı. Sadece birini götürmesine izin verdim. Geri kalanını bıraksın istedim. Alıştım ben onlara, bari onlar gitmesin istedim. En son gördüğüm hayalet kapıdaydı, onunla ilk kez karsılaştık. Daha önce çıkmamıştı ortaya. Bana sarıldı, üzülme dedi, kötü bir şey yok, ağlama, güzel şeyler olacak. Alnımdan öptü, dışarı çıktı. Bana el salladı, hoşça kal dedi. Gitti hayalet ama diğerleri kaldı buradalar hala dolanıyorlar etrafımda ama onlar gitmesin…