05.09.07

Oda

Posted in SAYI 23 at 23:10 yapan Editor

Yazan: goetica

acının başladığı an önemli miydi sence,veya nasıl başladığı..
başladı işte..
sen dokundun..
ben kanadım..

sanki birileri beynimdeki düşünceleri burnumdan çekip çıkarmış gibi..
hissedemiyorum..
üzerine tuz dökülmüş sümüklü böcek gibi kıvranıyorum seni anlamak için..
salyasümüklü böcek..

bir oda düşün..
karanlık..
etrafın görünmediği..
tek bir camı olan..
kısık gözlerle eşyaları anca seçebildiğin..
seçemediğinde eşyaların yerine kendi kendine düşler koyduğunu düşün..

o odaya hiç ışık girmediğini,orada hep yalnız olduğunu,kimsenin
bulamadığını,kimsenin bulmak istemediğini..
sevdiğin kadar en uzaklara kaçıp gitmek istediğin bir daha da geri dönmek
istemediğin ama çıktığın an özlediğin bir oda..
nereye kaçarsan kaç aynı yere döndüğün bir oda..
senden başka kimsenin bilmediği,gelmediği,gelmek istemediği,gelmesini
istemediğin bir oda..
bu odanın “sen” olduğunu olduğunu düşün..

o odayı birinin bulduğunu düşün,
uzun zamandır o ışık girmeyen tek camdan senin haberin olmadan seni
izlediğini,
başkaları gibi girmekten korkmayıp geldiğini,
görebileceği her şeyi önceden göze almış
karanlıktan korksa da odadan korkmayan
ne pahasına olursa olsun ışığı sana göstermeye söz vermiş birini..
o birinin “ben” olduğumu düşün..

anlayabilir misin?
parmakuçların neşterdi,biliyorum..
dokunmanı ben istedim..
sen kanattın,ben kanadım,hepsi bu..
(deniz’e)

Permalink