Bilgi Sozluk'te ogrenmek istediginizden daha fazla $ey var!
Bilgi Sozluk

04.06.08

Dostlar Beni Hatırlasın…

Posted in SAYI 30 at 13:17 yapan Satolina

Ankakusu

35 sene geçmiş Aşık Veysel vefat edeli. Sivas’ın Şarkışla ilçesinde Sivrialan köyünde dünyaya gelmiş. 1894′te çiftçi bir ailenin, Ahmet Efendi’nin oğlu, Veysel Şatıroğlu olarak dünyaya gelmiş. Boz toprakların ortasında bir çalı dibinde. Göbeği taş ile kesilerek… Ve ben doğmadan yıllar önce vefat etmiş, 21 Mart 1973 tarihinde. Geride onlarca bilinen eseri bırakmış. İnsanın kalbine, gönlüne hitap eden onca eser.

7 yaşına geldiğinde gözlerinden birini kaybetmiş. Çiçek hastalığından dolayı… Kısa bir süre sonra ise diğerini kaybetmiş. 7 yaşında dünyası kararmıştır. Koşup arkadaşları gibi oynayamayacak, tarlada çiğdem toplayamayacaktır. Uzun ve ızdırap dolu bir ömür onu beklemektedir. Güneşi göremeyecek, toprağı göremeyecektir. Acaba, acaba ne düşünüyordu, nasıl bir hayat bekliyordu ? Üzgündü elbet. Hayatı sıkıcı olmalıydı… Ama bir gün… Ahmet Efendi elinde saz ile gelmiş eve. “Al” demiş… “Tut şunu…”

Ne hissetmişti acaba sazı eline aldığında ? Belki daha önce sazı eline bile almamıştı. Sevinmiştir, vakit geçirmek için bir meşgalesi olacağına mutlu olmuştur mutlaka… Ama bilmiyordur elbet, eline verilen o sazın hayatını değiştireceğini. Sazın tellerini koparır… Akordu bozar, bir ses çıkaramaz… Komşusu Molla Hüseyin sazı bıkmadan tekrar düzenler. Veysel’de bıkmaz… Sazın tellerini koparır, akordu bozar ama pes etmez…

Gün gelir bir şeyler çalmaya başlar. Sazı kullanmayı öğrenmeye başlamıştır. O gün karanlık hayatına güneş doğmuştur. Sazı, güneşi olmuştur. Cepheye gidemeyişinin derdini hafifletmiştir… Önce bilinen türküleri çalar Veysel. Pir Sultan Abdal, Karacaoğlan ve nicesi… Teşvikler ile kendi sözünü de söyler, Anadolu topraklarının en kalp yakan, iç burkan şivesiyle… “Veysel”in yedi yaşında gözleriyle birlikte kapanan bahtı, 1930 yılında, Ahmet Kutsi Tecer’le tanıştıktan sonra açılır. Sivas’ta Maarif Müdürü olarak görev yapan ünlü şairin düzenlediği, 5 Ocak 1931′de başlayan ve üç gün süren Halk Şairleri Bayramı’na o da katılır. Gerçi henüz usta malı satmaktadır, ama şenlikte sesiyle, tavrıyla, değişik mızrap vuruşuyla dikkatleri üzerinde toplamayı başarmıştır. İlk şiirini Nahiye Müdürü Ali Rıza Bey’in isteği üzerine Cumhuriyet’in onuncu yılı için yazar. Çok beğenilen bu şiir, Ali Rıza Bey tarafından Veysel’e yardım edilmesini sağlamak amacıyla bir yazıyla birlikte Ankara’ya gönderilir. Ne yazık ki cevap gelmemiş ve Veysel’in uzun, ümitli bekleyişi büyük bir hayal kırıklığı ile sonuçlanmıştır. Yine de pes etmez; bir arkadaşıyla kalkıp yaya olarak Ankara’ya gider, tam üç ayda… Amacı destanını Atatürk’ün huzurunda okumaktır. Bütün çabasına rağmen amacına ulaşamaz, fakat şiirini Hâkimiyet-i Milliye’de yayınlatmayı ve radyoya ulaşmayı başarır. Böylece umulmadık bir şöhrete kavuşursa da şöhret henüz karnını doyurmaya yetmemektedir.

Bu arada usta malı satmaktan vazgeçip daha çok kendi deyişlerini çalıp söyleyen Veysel, geçimini sağlamak için köy köy, şehir şehir dolaşmaya başlar. Ahmet Kutsi Tecer’in tekrar imdadına yetişerek onun Arifiye Köy Enstitüsü’ne saz öğretmeni olarak tayin edilmesini sağlaması, hayatının dönüm noktalarından biridir. Böylece yorucu ve zaman zaman - para kazanmaya yönelik olduğu için - onur kırıcı gezgincilikten kurtulmuştur. Esasında Veysel toprağa bağlı bir çiftçi çocuğu, bir toprak adamıdır. O harika ‘Toprak’ şiiri Arifiye Köy Enstitüsü’nde doğar.’

Birçok kişiyle tanışır, ünlenir… Ama değişmez… İki gözünü kaybetmiştir ama gönül gözü, kalp gözü açılmıştır. O artık gözleriyle değil gönlüyle görmektedir. Bütün insanlar gözleriyle bakarken dünyaya, o gönül gözüyle bakar. Onu farklı ve üstün kılan budur. Onu Aşık Veysel yapan budur. Gözleriyle değil, gönlüyle dünyaya bakan biri… O artık çiftçi Ahmet Efendi’nin oğlu değildir… O, boz toprakların, boz topraklardaki fakir ve perişan insanların oğludur… Onların güneşidir… O da yakar boz toprakların insanlarını… Sesiyle, sözleriyle… Çünkü onların sesidir, soluğudur, işiten kulağıdır, gören gözüdür ve söyleyen ağzıdır… O artık bozkırın çileli sesidir… O artık bozkırdır…

Bir dünya yarattı… Işıl, ışıl bir dünya… İlkin sadece kendi vardı dünyasında… Sonra onlar, binler, yüz binler ve milyonlar… Mutlaka herkes biliyordur bir - iki tane Veysel türküsü… Hele “Uzun ince bir yol” ile “Kara toprak”ı bilmeyen yoktur… Ne diyordu, ne diyordu sahi “Kara toprak”ında ?

Dost dost diye nicesine sarıldım