02.17.08
Çocuk…
Alchoburn
Yeni günün doğuşu gibidir umutların; unutmaksa, insanın sahip olduğu en güzel armağan. Birbiriyle etkileşimidir aslında, onu dünyaya hakim kılan.
Belki hayvanlardan farklı değil duygularımız… Sadece, onlara daha fazla isim veriyoruz: her utandığımızda, ağladığımızda, sevdiğimizde, nefret ettiğimizde ve neşelerimizde; olanları anımsıyoruz.
Ve her gece bittiğinde, karanlığın tekrar çıkacağını bilerek, o kabusları unutuyoruz. Gün ışığına, hiç gitmemiş gibi umutla sarılıp, gözlerimizden zihnimize akıtıyoruz.
Bütün gücümüzle unutuyoruz dostlarım, zihnimizde yer kalmamış gibi siliyoruz tüm olanları; devrimleri ve depremleri, engizisyonları ve soykırımları.
Kendi kısa yaşamımızı bile ders çıkarmadan tamamlıyoruz aslında, karşımızdakini dinleme zahmetine katlanmadan bitiyor sonsuz görünen saniyeler. Anlamak büyük bir zahmetmiş gibi kaçıyoruz başka gözlerin gördüklerinden, bazen bize bakış biçimlerinden…
Bilmiyorum, daha önce düşündünüz mü; neden tekerlek bir keşif olarak adlandırılır ve gelişme simgesidir?
Bir at arabası tekerleğini örnek alalım, bunu yapmak için iki insan gerekir en başta ve bu iki insanın birbirini dinlemesi. En azından bir tanesinin izleyerek öğrenmesi gerekir bu tecrübeyi ve uyum göstermesi, diğerininse onun kusurlarını düzeltmesi.
Farklı gözleri unuttuğumuz dünyaya doğruyu koşuyoruz sevgili dostum, her geçen gün daha çok kilitliyoruz kendimizi benliğimize… Her yaş aldığımız yılla beraber kopuyoruz diğerlerini anlamaktan.
Boş gözlerle bakmamıştık hayata ilk düştüğümüz günlerde…
Her yeni doğana, öyle gösteriyoruz dünyayı ne yazık ki.