Artık her şeyden haberiniz olacak !
Mad
Benim de söyleyeceklerim var sanki:
Çocukluk dönemine inelim diyorum, hani farkındalığın sıfırlarda gezindiği, hayallerin birbirini kovaladığı, gücünün yettiği kadar özgürlüğün tadı çıkarılan zamanlara, çocukluğumuza inelim. Özlediklerimiz var sanki oralardan. Bir kenara sıkışmış özlemlerimizi karalayalım biraz biraz.
Satolina
Şimdi durmuş kendime susmalardan bahsediyorum
Üstelik hiç bir sığınağım yokken gidişlerinin yarattığı depremlere dair
Etimi parçalıyorken dudaklarımın arasında ki kelimelerim
Kanıyorken kan revan içinde bir şeyler
Senden bahsetmek vardı üstelik
Neden bilmiyorum
Kendime susmalardan bahsediyorum
Salome
Eve yeni geldim, saat 00:00, dilek tutmuyorum, tutacak dileğim yok artık. Bir şişe bira olsa da buz gibi, açsam içsem ama toksinlerden arındırıyorum vücudumu, içmesem daha iyi sanki. Müzik dinliyorum; biraz depresif olsun istedim, olsun ki yazabileyim. Bir şeyler içmem gerekli, birazdan geleceğim… Su, bir bardak su, sanırım ihtiyacım var. Yakında kendi dünyamdan çıkmam gerekecek, diğerlerinin dünyasına adapte olmam gerekecek; sabah kalkmam, işe gitmem yani sıra sınavlara girmem ve ben nasıl başaracağımı bilmiyorum. Âşıkken insana kolaylıklar sağlanmalı, mesela; işten izin vermeliler “aşk izni”, 6 ay kâfi, “6 ay al sevgilini gez, sarıl, kokla, öp, sev, uyu, iç, ye, maaşın aynen her ayın dördünde yatacak hesabına”.
Angelus
Penceresi olmayan, aydınlığa küsmüş, gökyüzünden korkan, geri dönüşü olmayan, en zehirli yılanların etrafında çöreklendiği, kuşların hızla geri kaçtığı, güneşin doğmadığı, yıldızların parlamadığı, hayal kırıklıklarının klişe sayıldığı, tüm umutların yitirildiği, hayatın kaybedildiği, başı ve sonu belli olmayan öykülerin yazıldığı, dinginlikten uzak, her anı ayrı bir kaos olan, Yazinin devamini okumak icin tiklayin »
Ankakusu
1804’te İngiltere’de buldular onu… 1830’da yolunu buldular… Görenler şaşkına dönüyordu… “Aman Tanrım ne kadar hızlı.”ydı… Saatte
SigaraKahveÇikolata
— Işığı görebiliyor musun?
— Hayır… Buraya küçücük bir damla bile sızmıyor.
— Senin için kırdım bu duvarları, günışığı gözlerine vursun diye. Ellerimle parçaladım, bak!
Bak parmaklarım kanıyor hâlâ… Neden gülüyorsun inanmıyor musun bana
— İnanıyorum…
— Gözlerimi sonsuz karanlığa mahkûm ettiğinde de inanıyordum.
Abraxas
Bu gece kendi sayıklamalarımı dinledim bir süreliğine… Yalnız çıktığım herhangi birinci otobüs yolculuğunda kafamı dayadığım camın çarpıntılarının verdiği armağanları tuttu zihnim, mırıltılar damla damla saçıldı dudaklarımdan. Yıllardır, boynumda asılı duran melankoli çuvalını çıkaramadım bir kez daha kafamdan, tavana bakmaya gücüm yetmedi. Mızmız olmak istiyorum doya sıya sanırım, sızlanmak istiyorum; bütün dünyanın benim baldırlarımın ağrımasına üzülmesini, benim işlerim yoğun diye bana hayran kalmasını istiyorum.
Dum spiro Spero
Sessiz bir çığlık kopuyor sessizlikler içinden
Çok yüksek bir dağdan düşen çığ gibi
Katlanarak büyüyor derin karanlıkta
Yalnızlıkları döven bir kahkaha gibi patlıyor kulaklarda
Huni Delisi
Bu hafta farklı bir olguyu ele alacağız sevgili okurlar. Beynimizin yüzdelik oranda küçük bir bölümünü kullandığımızı söyler durur bilim insanları. Doğrudur. İstisnalar kaideyi bozmadığından kabulümüzdür. Şimdi deneyeceğimiz olgu bu kullandığımız yüzdelik dilimi biraz kasacak. Yazinin devamini okumak icin tiklayin »
Instrument
Öncelikle baştan belirteyim: karnabahar öyle istenildiği zaman yenilebilecek bir yemek değildir. Gecenin biri değilse, yediğiniz yemeğin ne midenize ne bağırsaklarınıza faydası vardır.
Karnabahar yapabilmek için ihtiyacımız olan karnabahardır. İsteyen üşenip çiğ çiğ de yiyebilir. Abartmayalım.
« Diger sayfa Project-Id-Version: WordPress 2.3.2 Türkçe dil dosyası
POT-Creation-Date:
PO-Revision-Date: 2008-02-05 15:43+0200
Last-Translator: Hasan Karaboga