03.09.08
Posted in SAYI 27 at 02:57 yapan Satolina
Abraxas
Hayır, hiç bir zaman aynalar yeterli olgunluğa erişmiş bir görüntü vermeyecekler. Her daim kendi suratlarını izlemekte olan bünyeler, sorunlarla boğuşup korkak çözümler arıyor olacak göz bebeklerinin içindeki her halkada. Hâlbuki yok. Birçok sorun çözülmek için değil, var olmak için gelmekte kendiliğinden. Sorunlarla yaşamayı öğrenmek de salakça, anlam katsın diyedir muhtemelen, tuz biber olsun diye.
Hayat ne zaman blok ders yapıp ne zaman öğle arası vereceği belli olmayan, vücut saati kol saatlerinden farklı işleyen bir öğretmen haline gelmeye başladı son zamanlarda. Dersten kopuyorum arada, gözlerim dalıyor bir yerlere, hemen dürtüyorlar dersin bütün hırslı öğrencileri, ne gerek var hâlbuki sınavı olmayan bir dersten alabildiklerini almaya. Hiç soramadığım sorular, tereddütle kaldırmak istediğim işaret parmağımın ucundaki beyaz halkada duruyor, hepsi orada gizli. Görüyorum.
Ne biçim bir yol olduğuna emin değilim yaşadığımız şeyin, ama bazen öyle engeller önümüze düşmekteki, çocukluğumuzda hazmedemeyip, oynamadan çizgi film izlemeye devam ettiğimiz bilgisayar oyunlarını aratıyor. Elin kolun bağlı ey insan, dur, düşün. Gücümün yetmediği engellerin önünde durdum ben her zamanki gibi, yola devam eden, derse devam eden, nefes almaya devam eden, hayatta kalmaya devam eden herkes yanımdan geçerken mutlaka bir şeyler fısıldadı, bense durdum, düşünüyorum.
Bu engelleri hiç bir zaman hazmetmek mi, belki günlerce yıllarca bir şeyler peşinde koşmak mı doğru olan, yoksa hazmetmek mi, hiç bir şey hissetmeden susup oturmak mı ? Doğruyu yapmak mı gerek, doğru olanı seçmek mi ? Soyut sorular soruyorum ki anlamayın neden bahsettiğimi, istenmiyorum anlaşılmak, daha gizemli olduğumu, karizmatik filan olduğumu zannediyorum. Bir amaç uğruna yaşamanın neden olduğunu bilir her insan, tutkuyu hisseder bir yerde, bu yüzden anlamayın istiyorum işte. “Hayatın anlamı nedir ? Ne s.kime gönderildik buraya ?” falan değil sorduklarım, çok basit: yaşamak için neden bulmak, belki sevdiklerin, çok sevdiklerin için, ya da belki uğraştığın şeyler için, egon için olabilir mesela…
Yıllardır taşıdığım kim bilir kaç kiloluk kafatasının içindeki hiç bir hücrem, “E o zaman ne demeye yaşıyorsun, öl” demek gibi geri zekâlı cümleler kurmuyor, okuduğunuz yazıdan bir pesimistin gözyaşlarını çıkarmayın, aptallık etmeyin. Yaşam için neden olmaması hiç bir zaman ölmek için neden olduğu anlamına gelmemekte, çok basit aslında tırsıyorum işte, mantıksız da zaten ölmek. Bekliyorum şu sıra, sadece bekliyorum, sadece…
Ne için neyi beklediğim umurumda bile değil, içimde hiçbir sevinç, hiç bir hırs, hiç bir zevk, hiç bir üzüntü, hiç bir keder, hiç bir kin olmadan bekliyorum, kimseye kendimi anlatmak umurumda değil (Bu satırları, yazmam gerektiği için yazıyorum hazırcevap bünyeler…) . Kimsenin de beni anlamak gibi bir derdi olsun istemiyorum, istiyorum ya da. İçim bom boş, kim bilir hayatınızın hangi döneminde yaşadığınızı zannettiğiniz oysaki tamamen bana özel bir durum bu, tıpkı sizinkilerin size özel olduğu gibi. Çocukluğumdan bu yana, ben ben olduğumdan bu yana suratıma vuran gerçekleri hazmediyorum yavaştan belki de… Hepsi bu…
Ağlamak da istemiyorum bu sefer, gülmek de, uyumak da istemiyorum, uyanık kalmak da…
Hiç bir şeyim yok ki aslında…. İçim boşaldı benim… Hepsi bu…
Haftaya kadar, hoşça kalın.
Permalink