02.25.07
Kaaria
Yazan: angelus
Gecemin karanlığında doğdu ruhum dört tarafı hayalkırıklıklarıyla çevrili
dünyamda…
Senin için…
Uykumun hangi evresi bu? Hangi kan uykusu ki daldığım, adımı çağıran
çığlığını
duyamamışım yokluğunda geçen gecelerde. Gözlerimin önüne kimler sisden perde
çekmiş de
başucumdayken görmemişim seni, kimler kapatmış seni bana getiren yolları da
geç kalmışım
varlığına…
Herkesin dağ sandığı “ben”im yaralarımı görmek akıl karı mı hiç? Yaralarıma
ortak olma fikrimiydi
seni cezbeden, varlığını varlğıma sunmanın tehlikesini görmedin mi? Gördün
de önemsemedin mi?
Aşk’mıydı bu “Sen” kılığında karşıma çıkan? bu kadar mı değişmişti
görmeyeli? ne zamandan beri “ötekine”
daha çok değer verir olmuştu, ne zamandan beri kendisini düşünmez olmuştu?
Ne zamandır ordaydın sisin gerisinde?
Ne kadim zaman bekledin seni bulma mı? Bu kadar Çok mu sabrettin? Nasıl
bunca gece sensiz kaldım bilmedim.
“Ne önemi var artık şimdi mi” demeliyim? Burdasın şimdi, yanımda. Varoluşun
olabilecek en gerçek hali ile karşımdasın
İlk kardan, ilk fırtınadan, yağmurun daha toprağa düşmeden önceki hali ile
karşımdasın. Gelmeden gördüğüm
halusinasyonların gerçekleşmiş hali ile karşımdasın. Gittiğinde kirişe
çarpacak olan kapının çıkacak sesinden
korkacak olsam da. Uyandığımda, sadece yatağa sinmiş olan kokunu duyup, seni
bulamacak olmanın korkusunu yaşasam da
“Ne önemi var artık” yokluğunun, şimdi burdasın… Hep üşüyen,hiç ısınmayan
düşlerimi ısıtan ellerinle birlikte burdasın.
Ceren’e…
darkLady said,
Şubat 25, 2007 at 22:58
hayatımın en önemLi ithafı…
iLk yorum benden geLSin istedim…
ilk okuduğumda, şimdi ve son okududuğumda da hep içime ılık ılık akan bir yazı oldu…
sakın geç kaLma…
king of swords said,
Şubat 27, 2007 at 09:45
Gelmeden görülen halisünasyonların gerçekleşmiş hali… İfade müthiş. Arşivimde bu güzel yazı yerini aldı bile.
Teşekkürler