02.17.08

Us Ziyani

Posted in SAYI 24 at 03:48 yapan Satolina

Angelus

Kendi ellerinle bırakma beni onlara. Bu kan ve buzul fırtınasının sonrasında her şey gittikçe yok olmaya başlamışken, savaşımı sürdürdüğüm tanrıların karşısında bu kadar yorgun ve yalnız kalmışken bırakma beni onlara… Yeniden canlandırdım seni kafamda? “Bitti.” dediğin anda, zihnimde büyüttüm ve yücelttim seni. Ama tam bu noktada ittin beni dışarıya, dışına; kapında kaldım.
Tüm sabahlarında sarılıp uyumak istediğin adam olduğuma inandıramadım. Hazırlanamadım öncesinde, bir bütün ve gerçek olduğunu keşfettiğim andan sonra kan kızıl bir korkuya kesildim. Konuştum ardından, sözcüklerin dikenli telleri ile kanadı dilim, duymadın. Yazdıklarımı görmedin.
Duymadın sancılarımı çürümüş çocukluğumdan arda kalan.

Kavga da etmedik sonra, diyaframım parçalanana kadar ağladım içimde uluyan sokak köpeklerinin seslerini bastırmaya uğraşarak. Kalanlarınla kalanlarımı tamamlamaya çalıştım beceriksizce, ardında bıraktığın yalnızlığı kutsadım kendi kirli kanımla, tüm pencereleri kilitledim, dışarıda işgal altına alınmış ve bir daha göremeyeceğim o gayrimeşru şehrimin karmaşasına inat soyutladım kendimi kalabalıktan. Omzuma yaslanıp teselli ettim geride kalanımı, odamın her tarafını aynalarla kaplattım; ruhumun tecessümü olan kendi çirkin suratıma bakıp her seferinde daha da çok lanet etmek, daha da nefret etmek için kendimden. İrin tutmuş kalbimi çıkardım yerinden, ‘daha güzel’ görünmek için taktığım yalan maskesini soydum yüzümden, ucunda durduğum boşluğa bıraktım kendimi, her seferinde yokluğuna çakıldım. Ölmedim; ucuz ve pis bir şekilde, inanmadığım, ihanet ettiğim tüm tanrıların gazabı ile daha uzun yaşadım.

Şimdi, avuçlarında tüm ruhum. Göz sadağından arda kalan mor ıslaklığın buza kestiği gözlerinle, metalik bir soğuklukla izliyorsun saklandığın kapının ardından düş’üşümü, her birinin uçları kesikler içinde kalmış kendi parmaklarımla çizdiğim sınırlarımdaki yaratıcılığı küçümseyen gözlerle bakıp sıcak ve ağdalı o kan birikintisi içindeyken ne kadar aciz olduğumu düşünüyorsun. Artık yokum biliyorsun, tutunamadık birbirimize, göğün yedi kat derinliklerinden düşerken kırılan kanatlarımla birlikte sınırlarımın ötesinde, ardından yaşadığım en sapa düşlerimin ortasındayım. Sen varsın şimdi varlığından akan asitli gözyaşlarının bedenimden ayrıştırdığı ruhumda açtığı kara delikler sonrasında çelişkilerle yarattığım sanrılar içerisindeki dünyamın ortasında.

Elinde damarlarımla ördüğün kanlı urganı maktulünün boynuna geçirmeyi bekleyen, ismini beynime en kutsal Rün’lerle kazıdığım İnanna, adına yazdıkça adını daha çok kirlettiğim failim, taammüden bir kabulleniş bu benimkisi, romatizmalı bir sancı kendisini hiç unutturmayan. Korkma; birimiz diğerimizi hiç hatırlamayacak bittikten sonra bu kızılca kıyamet cinayetimiz. Korkma; bitir artık işi(mi)ni, ölümlü bir tanrıyım ben, bağışlanamaz düşlerim var, kus artık bunca zaman rahminde sakladığın beni, bitir; bitir ki Tanrı Thanatos’un koynundan bir kez daha çalayım seni kendime, bitir ki lanetinle devinen yaşamıma geri döneyim o çok sevdiğin Tüm-Ay’ın kızıl karanlığında.

Permalink